LES TECHNOLECTES / LANGUES SPÉCIALISÉES EN CONTEXTE PLURILINGUE: CORPUS, DESCRIPTION ET USAGES SOCIAUX

Un colloque international sera organisé par 

le laboratoire Langage et société-URAC56 –
FLSH – Université Ibn Tofail – Kénitra (Maroc) , 

en collaboration avec le REMATE (Réseau
Maghrébin des Technolectes)

Faculté des Lettres et des sciences humaines de l'Université Ibn Tofail Kénitra (Maroc)

les 3- 6 décembre 2013


Date limite: 21 juin 2013


Note de présentation


Dans les interactions verbales, les membres d’une communauté, disposent d’un répertoire plus ou moins vaste de variétés linguistiques et ajustent leur conduite langagière selon différents paramètres parmi lesquels on pourrait citer: l’interlocuteur, la situation et le domaine.
Les domaines renvoient aux sphères de l’activité humaine. Ils peuvent caractériser une situation ordinaire de la vie quotidienne ou spécialisée, dans un laboratoire, une salle de cours, un atelier de mécanique automobile, une clinique, un tribunal, etc. Ils participent d’une communication qui comporte une dimension identitaire de reconnaissance des acteurs comme appartenant à tel ou tel corps de métier, à tel ou tel groupe linguistique. Ils revêtent un caractère fonctionnel et conduisent, au sein d’une communauté linguistique donnée, à l’élaboration d’ensembles langagiers spécifiques désignés par "technolectes". Peut-être que d’autres chercheurs dans ce même cadre, auraient plutôt usé, de l’appellation de langue de spécialité, langage spécialisé ou de langue spécialisée (Lerat (1995). D’aucuns auraient peut-être eu recours à d’autres dénominations (De Vecchi (2012).

Le technolecte n'est pas synonyme de terminologie ou de jargon. Il les contient et ne peut être réduit au

seul niveau lexical. Il englobe aussi des usages discursifs, caractéristiques des textes spécialisés. Le

technolecte n'est pas comme la terminologie essentiellement paradigmatique. Il peut renfermer des unités

de type syntagmatique, appelées lexies complexes (Pottier, 1974) ou synapsies (E. Benveniste, 1966) du

genre "aigle pécheur à tête blanche" etc. ou des phraséologies du type «

répartiteur de freinage asservi à la

charge automatique, commandé par pression de suspension pneumatique

» (domaine de l’automobile). Il

s'agit en fait, d'un savoir dire verbalisant, par tout procédé linguistique adéquat, un savoir ou un savoir faire
Par milieu plurilingue, la référence est faite à la situation linguistique caractérisée par la co présence de

plusieurs variétés linguistiques sur un même espace ou territoire, quels que soient les statuts de ces

variétés. C’est le cas de la langue française en contact avec plusieurs langues (l’arabe, l’amazighe, les

langues africaines, etc.)
En fait, la langue française fait face à une diversité linguistique et culturelle grandissante dans la majeure

partie des pays francophones. Cette diversité contribue à un enrichissement mutuel des langues en contact

et conduit le plus souvent à une interaction porteuse de créations et d’innovations linguistiques marquées

non seulement du sceau de l’inter culturalité mais aussi, de plus en plus, de celui de la fonctionnalité car la

langue française constitue pour une grande partie de pays francophones, le médium privilégié de

transmission des sciences et techniques et elle est le plus souvent en contact avec les langues et cultures

locales. Comment se déroulent ces rapports ? Et surtout que produisent-ils

?
Deux types de productions langagières spécialisées se profilent

: celles savantes (exclusivement relayées

en langue française, en style académique et dispensées dans les filières scientifiques et techniques des

universités et des grandes écoles) et celles ordinaires de la vie quotidienne, en usage dans des domaines

techniques. En raison des besoins pressants de communication et par référence à un savoir faire acquis

depuis l’introduction de ces techniques et un savoir dire relayé par les générations entre locuteurs en

situation spécialisée, des technolectes non écrits, produits par le contact inter linguistique et interculturel ont

vu le jour depuis quelques décennies. Ils continuent de « fonctionner » actuellement et de se propager

malgré les efforts d’alphabétisation fournis par les différents pays concernés

; comme par exemple, au

Maghreb. Mieux, même les lettrés utilisent ces technolectes pour communiquer en situation spécialisée. Les

domaines où émergent ces technolectes sont essentiellement techniques et les lieux où ils se développent

sont divers : comme par exemple, un garage de mécanique auto, une auto-école, un hôpital, un champ

agricole, un cyber café Internet, etc. Dans ces lieux, les communications se font oralement et les

technolectes utilisés sont souvent issus de contacts entre les variétés linguistiques locales et la langue

française. Ils sont le produit d’une inter culturalité où des emprunts conduisent à des modes d’appropriation

FRAMONDE -
2 avril 2013
- page
17
sur
36
originaux des techniques, s’appuyant sur des productions langagières imagées et teintées de colorations

locales. Ces créations sont le signe d’une «

endogénéisation

» et d’une appropriation des techniques via les

technolectes forgés ad hoc. Ces technolectes ou langages spécialisés spontanés i.e. n’ayant pas subi

l’interventionnisme savant des terminologues et instances habilitées à cet effet- comme les académies ou

instituts de langues, n’ont pas été suffisamment étudiés et ont souvent été délaissés par les chercheurs.
Plusieurs questions se posent et l’on peut en citer quelques unes

:
•
Quel est l’impact du paysage linguistique, en l’occurrence de la langue française et des langues en

contact, sur les technolectes (aussi bien dans le cadre du fonctionnement professionnel que dans

celui de la transmission des savoirs en situation d’enseignement-apprentissage)

?
•
Quelle est la nature du matériau linguistique mobilisé dans les technolectes

? Les niveaux

linguistiques (phonique, morphologique, syntaxique, lexical) sont-ils tous concernés

? Quelle

approche retenir pour aborder les corpus dits «

spécialisés

»

?
•
Les technolectes en milieu plurilingue comportent-ils des productions langagières en une seule

langue

? En plusieurs

langues

; par exemple, le français, l’arabe et l’amazighe pour le Maghreb

?

Peut-on ignorer le mélange de langues et les productions métissées qui en découlent comme c’est

le cas de la langue française en contact avec d’autres langues

; par exemple, avec l’arabe et

l’amazighe au Maghreb

?
Axes de la rencontre

:
1. Corpus

oral/écrit, domaines et impact des langues mobilisées
2. Recueil

des données, terrains et techniques de collecte
3. Méthodes de description

et niveaux linguistiques considérés
4. Variété des usages (ordinaires, savants, etc.)
Comité scientifique

:
Ahmed Boukous, IRCAM, Rabat - Maroc

; Pierre Lerat, LDI-Paris XIII - France, Manfred Peters, Univ de

Namur - Belgique, John Humbley, Univ Paris-Diderot - France, Josiane Boutet , Univ Sorbonne – Paris III-

France, Meftaha Ameur IRCAM, Rabat

– Maroc, Philippe Blanchet, Univ Rennes 2 – France, Jean-Michel

Eloy, Univ de Picardie -- France, Christophe Rey , Univ de Picardie - France, Marielle Rispail , Univ de St

Etienne - France, Raja Bouziri, Institut supérieur des langues de Tunis-Univ de Carthage- Tunisie,

Abdelhamid Ibn El Farouk, Univ Hassan II-Mohammedia, Maroc, Abdelouahed Mabrour, FLSH - El Jadida –

Maroc, Salah Mejri – Univ Paris 13- France, Ines Sfar –Univ de Sousse – Tunisie, Hafida El Amrani, Univ Ibn

Tofail – Kénitra (Maroc), Farid Benramdane, Univ de Mostaganem – Algérie, Nabila Benhouhou, ENS de

Bouzaréah – Algérie, Moujahid Houssain, IRCAM, Rabat – Maroc, Malika Bahmad - Univ Ibn Tofail – Kénitra

(Maroc), Christophe Roche, Univ de Savoie - France Carla Serhan, Univ de Balamand- Liban, Hadj Miliani ,

Univ de Mostaganem – Algérie , Francisco Moscoso García , Univ autonoma de Madrid- Espagne,

Abderrahim Youssi – Univ Mohammed V – Agdal – Rabat (Maroc),
Comité d’organisation
Enseignants chercheurs
Taoufik Allah AFKINICH- Abdelkader ABBOU – Youssef HDOUCH - Aziz AMAR - Abdennour El HADRI –-

Brahim El GOUAK - Hanane BENDAHMANE - Malika BAHMAD- Lotfi BENABBOU - Hafida El AMRANI–

Leila MESSAOUDI - Soraya SBIHI – Zohra El BELGHITI – Khnata LAHRICHI – Jamila BELLAMQADDAM –

Samir TIYAL – Ali LAMNOUAR
Doctorants et jeunes chercheurs
Youssef-EL HOUDNA – Abdeladim ERRADI.-Bousselhame BIDDI - Mamadou LAM - Youssef ABOUDI –

Driss BAIDI - Zakaria MAALMI – Ilham ERRAOUI – Zineb HARROUCHI – Mohamed BOUIBHIRNE - Mehdi

HAIDAR – Chada EZZOUIRCHI – Hajar MZIOUD – Yassine SIBENALI - Aida MZIOUD – Mohamed

CHALAFI– Mohamed CHENTOUF– Anouar LOUDINA
Date butoir d’envoi des propositions de communication

: 21 JUIN 2013
Adresses de réception des propositions

:
lmessaoudi@gmail.com


Notification relative aux propositions retenues (après évaluation)

: 30 JUILLET 2013

Επιχορηγήσεις μετάφρασης 2013 - Ayudas a la traducción 2013

Το Υπουργείο Παιδείας, Πολιτισμού και Αθλητισμού (MECD) της Ισπανίας δημοσίευσε την προκήρυξη των επιχορηγήσεων για την προώθηση της μετάφρασης σε ξένες γλώσσες λογοτεχνικών ή επιστημονικών έργων που έχουν εκδοθεί στα ισπανικά ή σε μία από τις λοιπές επίσημες γλώσσες των Αυτόνομων Κοινοτήτων της Ισπανίας.

Στην ιστοσελίδα του Υπουργείου www.mcu.es/ayudasSubvenciones/Libro/Libro_Ayudas2013_TraduLenguaExtranjera.html υπάρχουν πληροφορίες στα ισπανικά, αγγλικά και γαλλικά για την εν λόγω προκήρυξη, της οποίας η προθεσμία κατάθεσης δικαιολογητικών λήγει στις 19 Ιουνίου 2013.

Για πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με την Γενική Υποδιεύθυνση Προώθησης Βιβλίου, Ανάγνωσης και Ισπανικών Γραμμάτων του MECD στην ηλεκτρονική διεύθυνση promocion.exterior@mecd.es και τα τηλέφωνα +(34) 91-536 88 05, 91-536 88 74 y 91-536 88 08.

"Κάθετη ανάγνωση" ενόψει της παραγωγής μεταφραστικού έργου Μιχάλη Πολίτη, Αναπληρωτή Καθηγητή στο ΤΞΓΜΔ του Ιονίου Πανεπιστημίου

Όπως έχουμε διαπιστώσει στην πράξη, η κάθετη αυτή ανάγνωση δεν είναι συνεχής και αδιάλειπτη, αλλά διακόπτεται ενίοτε λόγω της εστίασης σε ορισμένα σημεία του κειμένου που παρουσιάζουν στον μεταφραστή ιδιαίτερο, από σημασιολογική άποψη, ενδιαφέρον ή λόγω της σημειακής χρήσης βοηθημάτων τα οποία διευκολύνουν τον μεταφραστή στην κατανόηση κάποιου σημείου που κρίνει ότι είναι πολύ σημαντικό. Παρακολουθώντας τις κινήσεις εκπαιδευόμενων μεταφραστών, διαπιστώνουμε ότι οι κινήσεις αυτές δεν ακολουθούν απαραίτητα την ίδια σειρά και την ίδια ένταση, καθώς η εν γένει στάση τους εξαρτάται συνήθως από την εμπειρία τους στη μετάφραση. Έχουμε παρατηρήσει ότι οι πρωτοετείς φοιτητές έχουν την τάση είτε να ακολουθούν κατά γράμμα τις οδηγίες του διδάσκοντος («πρώτα προβαίνουμε σε μία γρήγορη κάθετη ανάγνωση και μετά συμβουλευόμαστε τα βοηθήματα») είτε με το που παίρνουν το κείμενο «αγκαλιάζουν» τα λεξικά τους και με την πρώτη ευκαιρία τα συμβουλεύονται, ακόμη κι αν δεν έχουν σχηματίσει μια εικόνα για τις επικοινωνιακές συνθήκες που διέπουν το έργο το οποίο τους έχει ανατεθεί και το περιεχόμενο του κειμένου που καλούνται να μεταφράσουν. Όπως τους επισημαίνουμε σε κάθε ευκαιρία, η χρήση βοηθημάτων πριν ολοκληρωθούν αυτές οι προκαταρκτικές διαδικασίες δεν τους εξυπηρετεί απαραίτητα, καθώς, για παράδειγμα, ένα μονόγλωσσο λεξικό παρουσιάζει πολλές και διαφορετικές σημασίες ή/και χρήσεις μιας λέξης, ενώ ένα δίγλωσσο μία ή περισσότερες αποδόσεις. Και οι δύο περιπτώσεις, αντί να βοηθούν τον εκπαιδευόμενο, ενδέχεται να τον αποπροσανατολίζουν ή να προκαλούν ανούσια απώλεια χρόνου και συγκέντρωσης της προσοχής από το βασικό του έργο, το οποίο, όπως αναφέραμε ανωτέρω, συνίσταται στο να σχηματίσει μια πρώτη, προσωρινή, αναπαράσταση του προβλήματος που καλείται να διαχειριστεί. Με την πάροδο του χρόνου, με την άσκηση και τις κατά διαστήματα αξιολογήσεις και επισημάνσεις από πλευράς των διδασκόντων τους, οι εκπαιδευόμενοι βελτιώνονται αισθητά σ’ αυτό το επίπεδο κι έτσι, κατά κανόνα, η πρώτη αυτή επεξεργασία γίνεται ορθά, χωρίς απώλεια χρόνου και ενέργειας.


Οι ενέργειες αυτές, η σημασία των οποίων υποβαθμίζεται ενίοτε από τους εκπαιδευόμενους μεταφραστές, αποσκοπούν στο να ετοιμάσουν το έδαφος για τις πρώτες στρατηγικές επιλογές του μεταφραστή (σχέση κειμένου αφίξεως – κειμένου αφετηρίας, σχεδιασμό έρευνας τεκμηρίωσης, διαχείριση πόρων κ.ά.). Σ’ αυτό το σημείο οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι με τις διεργασίες αυτές ο μεταφραστής δεν αποσκοπεί στην κατανόηση του περιεχομένου του προς μετάφραση κειμένου, αλλά στον προσδιορισμό της φύσης των προβλημάτων που καλείται να διαχειριστεί. Εν ολίγοις, σκοπός όλων αυτών των ενεργειών είναι ο προσδιορισμός του «χώρου του προβλήματος» και η προετοιμασία του μεταφραστή ενόψει του δευτέρου σταδίου της μεταφραστικής διαδικασίας, αντικείμενο της οποίας είναι η ανάλυση και ερμηνεία του προς μετάφραση κειμένου, δηλαδή η κατανόησή του, ενόψει της μετάφρασής του στη γλώσσα αφίξεως.

Πηγή:
Ζητήματα γνωσιακής προσέγγισης της διδακτικής της μετάφρασης, σελ. 71-72
http://www.academia.edu/2280493/_

Αλμπέρ Κοέν: Στην υπηρεσία των προσφύγων

Όσοι επιθυμούν να συμβουλευτούν το βιβλίο που εξέδωσε το σωματείο Φίλοι Ιδρύματος Μνήμη Αλμπέρ Κοέν, το οποίο μεταφράστηκε από τις φοιτήτριες του ΤΞΓΜΔ Θεοδώρα Βγενή και Αθανασία Τζουμανίκα στο πλαίσιο της πρακτικής τους άσκησης στο ΕΝΟΠΟΤΕΜ και το οποίο παρουσιάστηκε σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Κέρκυρα στις 14 Απριλίου 2013, μπορούν να απευθύνονται στη Βιβλιοθήκη του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Όσοι επιθυμούν να το προμηθευτούν, μπορούν να απευθύνονται στον Πρόεδρο του σωματείου Φίλοι Ιδρύματος Μνήμη Αλμπέρ Κοέν κ. Σπύρο Γιούργα (drgiourgas@gmail.com).





Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει:

• έκθεση την οποία συνέταξε ο Αλμπέρ Κοέν στο πλαίσιο της δραστηριοποίησής του στον Διεθνή Οργανισμό για τους Πρόσφυγες και 
• τρεις ανακοινώσεις οι οποίες εστιάζουν στο έργο του Κοέν υπέρ της προάσπισης των δικαιωμάτων των Προσφύγων και οι οποίες παρουσιάστηκαν σε ημερίδα που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο της Γενεύης το 2011 με τίτλο "Ο Συγγραφέας στην υπηρεσία του δικαίου".

Master européen en lexicographie

Ce Master européen, trilingue (français, anglais, allemand), est proposé par l’université Nancy 2 en collaboration avec des universités de Barcelone, Braga, Budapest, Erlangen, Hildesheim, Katowice, Saint-Jacques-de-Compostelle, Stellenbosch et l’Institut für deutsche Sprache de Mannheim.

informations et présentation détaillée du cursus.

Vinay & Darbelnet (1958): Συγκριτική Γλωσσολογία και Μετάφραση (Μιχάλη Πολίτη, Αναπλ. Καθηγητή, ΤΞΓΜΔ, Ιόνιο Πανεπιστήμιο)

"Οι μέχρι τότε προσεγγίσεις ήταν σαφώς πιο «κειμενοκεντρικές», καθώς εστίαζαν ως επί το πλείστον στη σχέση του κειμένου αφετηρίας με το κείμενο αφίξεως ή σε φαινόμενα που «αποτυπώνοταν» στο μετάφρασμα. Μεταξύ των εκφραστών αυτής της προσέγγισης ήταν οι Vinay και Darbelnet οι οποίοι από τη δεκαετία του ’50 στο μνημειώδες έργο τους Stylistique comparée du français et de l’anglais, βασιζόμενοι στο έργο των γλωσσολόγων των αρχών του 20ου αιώνα de Saussure και Bally, υποστήριζαν ότι η μετάφραση δεν είναι τέχνη, αλλά ακριβής επιστήμη, που διαθέτει τις ιδιαίτερες «τεχνικές» της (ουσιαστικά πρόκειται για μεθόδους) και τα δικά της «προβλήματα» (Vinay & Darbelnet, 1958: 23). Τονίζοντας εξαρχής ότι η προσέγγισή τους εντάσσεται στο πλαίσιο της Συγκριτικής Γλωσσολογίας, βασιζόμενοι στην έννοια της μεταφραστικής μονάδας (Vinay & Darbelnet , 1958: 36-43) και κινούμενοι σε τρεις άξονες: το λεξιλόγιο (lexique), τη συναρμογή (agencement) και το μήνυμα (message), υποστηρίζουν ότι οι μεταφραστές επιλέγουν μεταξύ των ακόλουθων επτά τεχνικών την πιο κατάλληλη: το δάνειο (emprunt), το έκτυπο (calque), την κατά λέξη μετάφραση (traduction littérale), τη μετάταξη (transposition), τη μετατροπία (modulation), την ισοδυναμία (équivalence) και την προσαρμογή (adaptation). Σύμφωνα με αυτούς τους δύο συγκριτικούς γλωσσολόγους, τη στιγμή της μετάφρασης ο μεταφραστής προσεγγίζει δύο γλωσσικά συστήματα, αυτό της γλώσσας αφετηρίας και αυτό της γλώσσας αφίξεως. Μπροστά στα μάτια του έχει ένα σημείο αφετηρίας και επεξεργάζεται ένα σημείο αφίξεως, δηλαδή ένα κείμενο προς μετάφραση, το οποίο είναι διατυπωμένο βάσει των κανόνων της γλώσσας αφετηρίας, και αναζητά τα κατάλληλα γλωσσικά μέσα για να βρει την κατάλληλη λύση. Χωρίς να κάνουν αναφορά στις νοητικές διεργασίες που συντελούνται στον εγκέφαλο του μεταφραστή, αναφέρουν ότι ο μεταφραστής αφού:

• διερευνήσει το περιεχόμενο του κειμένου,
• αξιολογήσει το περιγραφικό (descriptif), το συγκινησιακό (affectif) και το διανοητικό (intellectuel) περιεχόμενο των μεταφραστικών μονάδων που έχει απομονώσει,
• προβεί σε ανάπλαση της περίστασης στην οποία αναφέρεται το μήνυμα και
• αξιολογήσει την υφολογική παράμετρο του προς μετάφραση κειμένου,

οδηγείται στη λύση, δηλαδή στη μετάφραση. Σημειώνουν μάλιστα ότι σε ορισμένες περιπτώσεις φθάνει σ’ αυτή τόσο γρήγορα, που έχει την αίσθηση ότι προκύπτει αυτομάτως. Η μεταφραστική διαδικασία ολοκληρώνεται με τον έλεγχο του μεταφράσματος, δηλαδή τον έλεγχο μήπως έχει ξεχάσει κάποια από τα στοιχεία της γλώσσας αφετηρίας (Vinay & Darbelnet, 1958: 46). Όπως διαπιστώνουμε από αυτές τις αναφορές, οι οποίες προκύπτουν και από το υπόλοιπο έργο τους, προφανώς επηρεασμένοι από την επιστημονική σκέψη της εποχής εκείνης (συμπεριφορισμός), αποφεύγουν κάθε αναφορά στις νοητικές διεργασίες που συντελούνται κατά την παραγωγή μεταφραστικού έργου. Εάν εμβαθύνουμε και αναλύσουμε τις τεχνικές που προτείνουν υπό το πρίσμα της σύγχρονης μεταφρασιολογικής σκέψης, θα διαπιστώσουμε ότι ουσιαστικά δεν προτείνουν στρατηγικές, τεχνικές ή μεθόδους τις οποίες χρησιμοποιεί συνειδητά ένας μεταφραστής, αλλά πορίσματα που προέκυψαν από τη συγκριτική μελέτη πρωτοτύπων κειμένων και των μεταφρασμάτων τους, χρησιμοποιώντας ως γλώσσες εργασίας την Αγγλική και τη Γαλλική. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι η έρευνά τους βασίστηκε σε αποτελέσματα ερευνών με αντικείμενο τη μελέτη των στρατηγικών και των τεχνικών που υιοθετούν οι μεταφραστές διαρκούσης της μεταφραστικής διαδικασίας. Η προσέγγισή τους είναι γλωσσολογική. Μελετούν το αποτέλεσμα της διασταύρωσης δύο γλωσσών (της Αγγλικής και της Γαλλικής, δύο γλωσσών με πολλά κοινά στοιχεία) και όχι την ίδια τη μεταφραστική πράξη, δηλαδή τις νοητικές διεργασίες που συντελούνται κατά τη διάρκειά της.

Παρόλα αυτά, το εγχείρημα τους αποτέλεσε σταθμό στη μεταφραστική σκέψη της δεκαετίας του ’50, και γενικότερα του 20ου αιώνα, καθώς ήταν από τους πρώτους που διατύπωσαν την άποψη ότι η Μετάφραση αποτελεί ακριβή επιστήμη και όχι τέχνη, ότι αποτελεί ουσιαστικά κλάδο της Γλωσσολογίας κι ότι η μελέτη της μπορεί να πραγματοποιηθεί κάνοντας χρήση των εννοιών και των εργαλείων της Γλωσσολογίας. Από τότε όμως έχει περάσει περίπου μισός αιώνας και η επιστημονική σκέψη έχει πραγματοποιήσει άλματα."


Πηγή: Πολίτης Μιχάλης, Ζητήματα γνωσιακής προσέγγισης της διδακτικής της μετάφρασης, Εκδόσεις ΑΝΑΤΟΛΙΚΟΣ, Αθήνα, 2012, σελ. 22-25

http://www.academia.edu/2280493/_

Towards a General Theory of Translational Action Skopos Theory Explained

Katharina Reiss and Hans J. Vermeer

224 pages, 2013. ISBN 978-1-905763-95-5 (pbk), £25 (including postage and packing)

https://www.stjerome.co.uk/books/b/162/ 

Translated by Christiane Nord

This is the first English translation of the seminal book by Katharina Reiss and Hans Vermeer, Grundlegung einer allgemeinen Translationstheorie, first published in 1984. The first part of the book was written by Vermeer and explains the theoretical foundations and basic principles of skopos theory as a general theory of translation and interpreting or ‘translational action’, whereas the second part, penned by Katharina Reiss, seeks to integrate her text-typological approach, first presented in 1971, as a ‘specific theory’ that focuses on those cases in which the skopos requires equivalence of functions between the source and target texts. Almost 30 years after it first appeared, this key publication is now finally accessible to the next generations of translation scholars.

In her translation, Christiane Nord attempts to put skopos theory and her own concept of ‘function plus loyalty’ to the test, by producing a comprehensible, acceptable text for a rather heterogeneous audience of English-speaking students and scholars all over the world, at the same time as acting as a loyal intermediary for the authors, to whom she feels deeply indebted as a former student and colleague.

Contents

Translator’s preface

Foreword to the first edition

Foreword to the second edition

 

0. Introduction

0.1 Preliminary remarks

0.2 General epistemological considerations

0.3 The purpose of T&I studies

0.4 General remarks on terminology

 

Part I. Theoretical groundwork

1. Terminological distinctions

1.1 The need for a generic term

1.2 The advantage of neologisms

1.3 Formal distinctions

1.4 Summary 1

1.5 Other definitions

 

2. Of worlds and languages

2.1 Framework for a theory of translational action: an overview

2.2 The concept of ‘language’

2.3 Forms of transfer

2.4 Summary: ‘Transfer’ as a generic concept

2.5 Language and culture

2.6 What is translated?

 

3. Translational action as an ‘offer of information’ (functional definition)

3.1 Different translation strategies at work

3.2 Translation seen as a two-phase communication process

3.3 An ‘information’ theory of translation

3.4 In search of a consistent theory: five examples

3.5 Another short note on terminology

3.6 Translation as an IO about another IO

3.7 Types of ‘information offers’ about texts

3.8 The benefits of our theory

3.9 Translation as ‘imitatio’

 

4. The priority of purpose (skopos theory)

4.1 Introductory remarks

4.2 The priority of functionality

4.3 Summary

4.4 The skopos rule

4.5 The sociological rule

4.6 Phases in decision-making

4.7 Skopos hierarchies

4.8 Source-text skopos vs. target-text skopos

 

5. Summary of the theoretical groundwork (3, 4)

6. Some further considerations regarding the theoretical groundwork

6.1 Success and protest

6.2 Intratextual coherence

6.3 Intertextual coherence (fidelity)

6.4 Types of coherence

 

7. General rules for translational action

 

8. Taxonomy for a theory of translational action

8.1 Preliminary remarks

8.2 Models of translational action

8.3 Taxonomy

 

Part II. Specific theories

9. The relationship between source text and target text

 

10. Equivalence and adequacy

10.0 Preliminary remarks

10.1 Towards a definition of equivalence

10.2 Origin of the equivalence concept

10.3 On the fuzziness of the equivalence concept

10.4 Defining the scope of the equivalence concept

10.5 The concept of adequacy

10.6 Equivalence vs. adequacy

10.7 Equivalence as a dynamic concept

10.8 Text and textual equivalence

10.9 Equivalence criteria

10.10 Achieving textual equivalence in the translation process

10.11 The text

10.12 Hierarchies of equivalence requirements

10.13 Discussion of examples

10.14 Conclusions

 

11. Genre theory

11.0 Introduction

11.1 The concept of genre

11.2 Genre definition

11.3 Genre conventions and genre classes

11.4 The role of genre in the communicative event

11.5 The role of genre in the translation process

11.6 Summary

 

12. Text type and translation

12.0 Preliminary remarks

12.1 Text status

12.2 Text function

12.3 Text types

12.4 Hybrid forms

12.5 Identifying signals

12.6 Amplification of the typology

12.7 The relevance of text types for translation

 

Epilogue

Bibliography

Index of Authors

Index of Subjects 

------------